Wednesday, March 16, 2011

Featuring the great Serbian War Hero: Field Marshal Stepa Stepanovic / Sanac Hill in Loznica, Serbia - a Panoramic 360 view by Sasa Dragocevic

Aleksandra's Note: I hope you enjoy this wonderful panoramic view of Loznica, Serbia, created by Sasa Dragocevic, whose photographic work is fantastic. Just click on the image, choose "Full Screen" and "drag" right or left, up or down - slowly - and the image will come to life! To stop the movement of the panorama just "unclick".

Sincerely,

Aleksandra Rebic

*****


Serbian Duke Stepa Stepanovic Monument On Sanac Hill Loznica in Serbia

http://www.360cities.net/image/serbian-duke-stepa-stepanovic-monument-on-sanac-hill-loznica


*****

If you would like to get in touch with me, Aleksandra, please feel free to contact me at heroesofserbia@yahoo.com


*****

Sto pedeset godina od rođenja vojvode Stepe Stepanovića (1856 - 1929)

Statue of Duke Stepa Stepanovic in Loznica, Serbia
Photo by "Jeco"




GLAS Javnosti
March 15, 2011

ČAČAK - Predstavnici Saveza potomaka ratnika Srbije od 1912. do 1920. godine, obeležili su u Čačku 155 godina od rođenja vojvode Stepe Stepanovića, vojskovođe iz balkanskih i Prvog svetskog rata.

Članovi Saveza su položili cveće ispred spomenika vojvodi Stepi u centru Čačka, a potom je u Narodnom muzeju u Čačku održan i Okrugli sto o njemu.

Stepa Stepanović rođen je marta 1856. u selu Kumodraž kod Beograda, a umro je 1929. godine u Čačku gde je živeo posle penzionisanja.

Rodna Kuca Vojvode Stepe Stepanovica u selu Kumodraz

Sahranjen je na čačanskom groblju, uz prisustvo nekoliko hiljada građana, kralja Aleksandra I Karađorđevića, članova vlade, oficirskog kora i ratnih drugova. Stepanović je bio komandant Druge armije u srpsko-turskim ratovima od 1876. do 1878. godine, u Prvom i Drugom balkanskom ratu i u Prvom svetskom ratu, takođe je dva puta bio i ministar vojske.


Agencija BETA

http://www.glas-javnosti.rs/clanak/srbija/glas-javnosti-15-03-2011/sto-pedeset-godina-od-rodjenja-vojvode-stepe


******

STEPA STEPANOVIĆ (1856 - 1929)

Autor:
Savo Skoko



Pripadao je onoj generaciji pregalaca u Srbiji, koja nije stavljala mač u korice sve dotle dok nije srušila tursku i austrijsku carevinu, oslobodila svu podjarmljenu braću i u okviru zajedničke jugoslovenske države, koja je nikla na razvalinama tih carevina, uključila sve srpske zemlje. Dugu i briljantnu vojničku karijeru započeo je davne 1874. godine, kada je, umesto popovske mantije (što je, izgleda, u detinjstvu veoma želeo) obukao uniformu pitomca Artiljerijske oficirske škole (Vojne akademije), jer je shvatio da vreme nije bilo za molitve. Mada je srpska narodna vojska u to vreme bila naoružana puškama, čiji su fišeci pre punjenja morali da se grizu zubima, prvi paradni marševi te vojske izazvali su tako snažno slbodarsko nadahnuće srpske varoške inteligencije, kao da je, s pojavom tih rudimentarnih oblika vojne organizacije, uskrsla ratna moć nekadašnje srpske carevine. To nadahnuće je, nema sumnje, zahvatalo i Stepu Stepanovića, koji će postati jedan od organizatora i najslavnijih vojskovođa obnovljene srpske vojske.

Vojvoda Stepa Stepanović je rođen 12. marta 1856. u Kumodražu kod Beograda. Osnovnu školu završio je u rodnom selu, a pet razreda gimnazije u Beogradu. Kada je trebalo d upiše šesti razred, konkurisao je za pitomca Artiljerijske škole i bio primljen bez prijemnog ispita. Međutim, po završetku druge školske godine, Stepanovićva XI klasa je prekinula školovanje; kada je počeo srpsko-turski rat, pitomci ove klase dobili su čin narednika i raspoređeni na dužnost ordonans-oficira u ratnim komandama i štabovima. Sticajem tih okolnosti XI klasa završila je školovanje tek 1880. godine. Od ukupno 3 pitomca koji su završili školu, Stepa Stepanović je bio četrnaesti u rangu.

U srpsko-turskim ratovima 1876 - 1878. godine, bio je ordonans-oficir u štabu Šumadijskog korpusa, zatim komandant Obilaznog odreda u napadu na Nišor (kod Pirota), komandant korpusa pobočnice na maršu od Pirota do Niša, komandant prednjeg odreda Veterničke kolone i poljanačkih ustanika u borbama za oslobođenje Vranja. Za ličnu hrabrost i mešnost u komandovanju odlikovan je srebrnom i zlatnom medaljom za hrabrost, Takovskim krstom V stepena sa mačevima i Ordenom sv. Stanislava III stepena sa mačevima i pantljikom. Od svih odlikovanja koje je dobio u svojoj vojičnoj karijeri, najviše je voleo ovo poslednje, jer ga je dobio za ličnu hrabrost; prvi je uskočio u turski šanac na Nišoru.

Uspesi koje je srpska narodna vojska postigla u drugom srpsko-turskom ratu 1877/8, ubrzo su zasenčeni porazom na Slivnici 1885, koji je umanjio vojnički i politički ugled Srbije u svetu i kompromitovao njenu narodnu vojsku. U tom neuspešnom ratu, Stepanović je najpre komandovao četom (u borbama kod Vrapče), a zatim 2. bataljonom 12. šumadijskog puka (u bici na Slivnici). Koliko je Stepanović bio ogorčen na vladu i Vrhovnu komandu zbog poraza na Slivnici, vidi se iz njegovog dnevnika, u kome je 6. decembra 1885. zabeležio: "Komedija se nastavlja; sa čime je misle igrati - ja ne znam! Ljudi nemaju municije... puške neispravne i neočišćene. Niko nije hteo da se pobrine za utvrđivanje položaja, čak su i most ostavili neporušen. Divizijar onomad prošao ovuda, a ništa ozbiljno nije naredio. Bog milostivi neka nas uzme u zaštitu".

Po završetku srpsko-bugarskog rata Stepanović je marljivo radio na stručnom usavršavanju - spremao je pripravničke ispite za generalštabnu struku. Krajem 1886. uspešno je položio ispit za čin kapetana IIklase i time izvršio prvu pripravničku obavezu. Kada je 1889. položio i drugi deo ispita, unapređen je u čin generalštabnog kapetana I klase, preveden u generalštabnu struku i postavljen za načelnika štaba Drinske divizijske oblasti.

Prevođenje u generalštabnu struku omogućilo mu je brzo napredovanje u službi: bio je komandant bataljona, puka, brigade, divizije i armije, pomoćnik načelnika štaba Aktivne vojske, načelnik Opšteg odeljenja Ministarstva vojnog, a u dva maha i ministar vojske (1908. i 1911 - 1912). Na tim mirnodopskim dužnostima Stepanović je stako reputaciju do krajnosti pedantnog, neumitno strogog, ali čovekoljubivog starešine. Upravo ta "preterana strogost" učinila je Stepanovića najomiljenijim srpskim komandantom ne samo u vojsci nego i u narodu. jer, kako s razlogom itiče Arčibald Rajs, "prirodno je da čovek koji tako visoko shvata svoj vojnički poziv bude vrlo strog u pitanjima vojne discipline, koja je temelj svake dobre vojske". Po Rajsu, vosoka patriotska svest učinila je Stepanovića strogim starešinom.

U Prvom balkanskom ratu 1912 - 1913. godine, Stepanović je komandovao srpskom Drugom armijom, koja je - dejstvujući na pravcu Ćustendil - Dupnica, ugrozila desni bok turske Vardarske armije, a potom - da se poslužimo njegovim rečima - "otpočela da plete venac svoje slave u koji je uplela prvo cveće svojih uspeha: Carev vrh, Krivu palanku, Kratovo, Stracin i Crni vrh, tu kapiju Ovčeg polja i Makedonije". Obuhvatni manevar Stepanovićeve armije umnogome je doprineo da se odstupanje turske Vardarske armije, posle Kumanovske bitke, pretvori u panično bekstvo. Višemesečno vojevanje Stepanovićeve armije pod Jedrenom i zauzimanje tog utvrđenog uporišta, u kome je zarobljeno 14 generala, 2.000 oficira i 60.000 turskih vojnika, predstavlja posebnu stranicu u istoriji Druge armije i njenog komandanta Stepe Stepanovića.

Braneći krajnje požrtvovano nišavsku zonu sa pirotskim utvrđenim logorom u Drugom balkanskom ratu, Druga armija je dala krupan doprinos pobedi srpskog oružja, a njen komandant je još tada zaslužio naziv "nesalomljivi Stepanović", koji će mu docnije dati austrougarski i nemački komandanti. U žestokim sudarima na Tumbi i Talambasu, kod Kalne i Jalovika, Stepanovićeve trupe su uspešno zaustavile napad bugarske Treće i delove Prve armije prema Pirotu i Nišu i time stvorile vreme i prostor glavnim srpskim snagama u Makedoniji da potuku bugarsku Četvrtu armiju i reše odlučujuću (Bregalničku) bitku Drugog balkanskog rata u korist srpske vojske. U najtežim trenucima ovoga rata, kada su Bugari pokušali da obuhvatnim napadima preko Sv. Nikole i Daščanog kladenca uhvate u kešta glavninu srpske Druge armije, i kada je komandant desnokrilnog puka ove armije zatražio odobrenje da se puvuče sa svog glavnog položaja na Tumbi, Stepanović mu je kategorično odgovirio: "Tumba može da padne tek kada ceo put bude satrven. Vi ste imali dovoljno vremena da položaj solidno pripremite za odbranu. Sada uložite svu snagu da ga održište, pa makar izginula cela komanda. Mislite na to da i vi imate snage, a ne samo neprijatelj. "Kada su sutradan (7. jula) višestruko nadmoćnije bugarske snage napale Tumbu, dočekane su uraganskom vatrom srpskih trećepozivaca i naterane u panično bekstvo; na padinama Tumbe ostavile su preko 600 leševa.

Najslavnije stranice biografije vojvode Stepe Stepanovića vezane su za Prvi svetski rat. Budući da se u trenutku kada je Austro-Ugarska objavila Srbiji rat vojvoda Putnik nalazio na lečenju u Glajhenbergu, mobilizacijom i koncentracijom srpske vojske rukovodio je Stepanović, koji je preduzeo sve što je bilo u njegovoj moći da se te složene radnje što uspešnije izvrše. Zahvaljujući tome i precizno razrađenim planovima, stotine hiljada ljudi je krenulo odjednom na severnu granicu, glatko i bez zastoja. Posle povratka vojvode Putnika u zemlju, Stepanović je ponovo preuzeo dužnost komandanta Druge armije. U međuvremenu su trupe Druge armije koncentrisane na prostoru Aranđelovac - Lazarevac, da bi mogla dejstvovati u bok neprijateljskih snaga koje nastupaju velikomoravskim ili, pak jadarskim pravcem.

Čim se uverio da glavne Poćorekove snage nastupaju dolinom jadra ka Valjevu, vojvoda Putnik je odlučio (noću 14/15. avgusta) da neprijatelju nametne bitku klasičnog manevarskog tipa, u kojoj se taktičko dejstvo u bok njegovih snaga u dolini Jadra kombinuje sa strategijskim manevrima po unutrašnjim pravcima između dve protivničke armije, čija su unutrašnja krila bila razdvojena prostorom od svega 25 kilometara. Glavna uloga u realizaciji te istorijske odluke namenjena je Stepanovićevoj armiji, koja je dobila zadatak da izvrši marš-manevar preko Koceljeva i Tekeriša i energično napadne levi bok Poćorekovih snaga koje nastupaju dolinom jadra, obezbeđujući se u isto vreme od napada neprijateljevih snaga iz rejona Šapca. Čime je primio to naređenje, Stepanović je uputio Konjičku diviziju u Mačvu, a Šumadijsku diviziju prema Šapcu, dok je od Kombinovane i Moravske divizije I poziva obrazovao carsku udarnu grupu za izvođenje naređenog marš-manevra. Kombinovana divizija je od Velikog bošnjaka skrenula pod pravim uglom na zapad i uputila se razvođem Save i Tamnave ka Tekerišu; u isto vreme, Moravska divizija I poziva uputila se dolinom Tamnave prema Tekerišu. Uočivši da masiv planine Cera može imati odlučujući značaj u predstojećoj bici, Stepanović je naredio Kombinovanoj diviziji da sa čelnim pukom što pre ovlada Kosaninim gradom (najveći vrh na grebenu Cera). Ovaj potez je imao presudan uticaj na tok i konačan ishod Cerske bitke. Jer, da su pomenue divizije nastavile pokret prema naređenju Vrhovne komande, sutradan bi bile izložene bočnim napadom austrougarskog 8. korpusa i dovedene u nezavidan položaj.

U duhu pomenutog naređenja, Kombinovana divizija uputila je 2. prekoborjni puk, sa jednom baterijom, preko Parloga i Velike Lisine ka Trajanu (krajnji istočni vis na Ceru). Pošto su u isto vreme iz suprotnog pravca, nastupala tri puka 21. divizije 8. korpusa, iznenada je došlo do strahovitog noćnog sudara, kojim se zamenula Cerska bitka. Pod kišom od olova u borbu su uvođeni bataljon za bataljonom, puk za pukom (sa srpske strane 1, 2. i 6. prekobrojni puk, a sa protivničke 6, 8. i 28. puk 21 divizije). Stepanovićeve trupe su se bolje snašle na ispresecanom planinskom zemljištu, u tamnoj noći. Predvođene svojim neustrašivim oficirima, neumorno su napadale neprijatelja s fronta, s bokova i s leđa, sve dok ga nisu naterale u panično bekstvo prema Drini. U tom krvavom boju, kojim je Cerska bitka potencijalno dobijena, samo Kombinovana divizija izgubila je 45 oficira i 2.720 podoficira i vojnika, ali je neprijateljeva 21. divizija tako strvena da je "izvesno vreme bila izrubljena kao borbena jedinica". Sutradan, 16. avgusta, Druga armija je zaustavila napad 9. divizije 8. korpusa, a potom preduzela energično nastupanje grebenom Cera i Iverka, slomila žilav otpor snaga 8. i 13. korpusa, čiji su ostaci 19. avgusta pobegli preko Drine u Bosnu. Time je Cerska bitka pobedonosno završena, bez obzira na to što su se delovi Druge austrougarske armije zadržali u rejonu Šapca do 24. avgusta. neprijatelj je pretrpeo teške gubitke (600 oficira i 23.000 podoficira i vojnika izbačenih iz stroja) i pognute glave pobegao preko Drine i Save. "Sveta zemlja naše otadžbine očišćena je od neprijatelja, a krvlju njegovom zalivena su sva ona mesta, koja je svojom poganom nogom oskrnavio" - kaže se o tome u Stepanovićevoj naredbi trupama Druge armije. Bila je to prva saveznička pobeda nad Centralnim silama, za koju je Stepa Stepaović dobio vojvodski čin.

U bici na Drini stepanovićeva armija je odigrala izuzetno značajnu ulogu. Osujetila je pokušaj austrougarske Pete armije da 8. septembra forsira Drinu i nanela joj teške gubitke (4.400 ljudi izbačenih iz stroja). U nasavku bitke odbila je više uzastopnih napada protivničkih snaga čak i one koje su ćesarevi generali ocenili kao "dostojne divljenja", prikovala za obale Drine i Save austrougarsku Petu armiju i Kombinovani korpus i mesecima trošila i iscrpljivala njihovu ofanzivnu moć. Osvrćući se na požrtvovanu odbranu Mačve, berlinski "Fosiše cajtung" ističe: "Tako reći korak po korak morale su naše trupe da osvajaju, sa promenljivom srećom u borbi, mačvanski prostor, oji je bio pretvoren u pravu tvrđavu".

Nalazeći se na cetralnom delu kolubarsko-suvoborske linije, Stepanovićava armija je, u velikoj Kolubarskoj bici, najpre zaustavila ofanzivu Pete armije na desnoj obali Kolubare, a potom poslužila kao stožer manevarskih poduhvata vojvode Putnika, koji su doveli do najsjajnije srpske pobede u Prvom svetskom ratu. Naime, stabilno stanje na frontu Druge armije omogućilo je vojvodi Putniku da najkritičnijim trenucima bitke sa tog fronta izvuče najpre timočku, zatim i Moravsku diviziju I poziva i uputi ih u pomoć Odbrani Beograda na osmaj i Varovnicu; tako je uspešno odgovoreno na napad Kombinovanog korpusa na najosetljiviji deo srpskog operacijskog fronta. U završnoj fazi bitke, Druga armija je pod borbom promenila pravac napada, probila front Poćorekove Pete armije na Parcanskom visu i kompromitovala njene raljske položaje. goneći rastrojene trupe te armije, u sadejstvu sa Odbranom Beograda i Trećem armijom, Stepanoviće divizije su skršile poslednji neprijateljev otpor na liniji Ekmekluk - Torlak - Dedinje - Banovo brdo i proterali ga preko Save i Dunava u Srem i Banat, nanevši mu pri tom katastrofalne gubitke; prema zvaničnim austrougarsim podacima, od 216.000 ljudi, koliko je Peta armija imala 28. novembra, ostalo je 13. decembra 1914. svega 40.000 ljudi sposobni za borbu, što znači da je za 15 dana izgubila 176.000 ljudi.

Za vreme trojne invazije Centralnih sila na Srbiju 1915. godine, Druga armija je, u sadejstvu sa Timočkom vojskom, uspela da, upornom odbranom na uzastopnim položajima, uspori nastupanje bugarske Prve armije kroz nišavsku zonu i na taj način omogući glavnim snagama srpske vojske, oje su branile severni front, da se blagovremeno izvuku ispod koncentričnog udara udruženih nemačkih, austrougarskih i bugarskih trupa i osujete tri Makenzenova pokušaja da ih okruži i prinudi na kapitulaciju. Tako je, upravo u trenutku kada je izgledalo da će se - zbog dubokog prodora bugarskih snaga preko Bojnika i Lebana ka Kuršumliji - u dolini Toplice odigrati repriza "Sedana", protivudarom Moravske divizije II poziva (iz Stepanovićeve armije), bugarska 3 . brigada sjurena u Pustu reku i odbačena na istok oko 25 kilometara. Posle toga, Stepanović je, pod izuzetno teškim okolnostima, povukao svoju armiju na levu obalu reke Sitnice; predsedavao je istorijskim sednicama komandanta srpskih armija u Peći, zalažući se energično da se sprovede u život direktiva vojvode Putnika o povlačenju srpske vojske na Albansko primorje; i najzad, pod veoma teškim uslovima (oskudice u hrani, odeći, obući i municiji, loše vremenske prilike, vrletan i snegom pokriven teren), povukao svoju armiju preko Peći, Rugovske klisure, Andrijevice i Podgorice za Skadar.

Mada je vojvoda Stepa Stepanović idigrao značajnu ulogu u reorganizaciji srpske vojske na Krfu i njenim prvim uspesima na Solunskom frontu, njegov najveći uspeh vezan je za proboj toga fronta i izbacivanje Bugarske iz rata. Ovu tešku i vrlo složenu operaciju, Stepanovićeva armija je briljantno izvršila. Njene trupe su, u sadejstvu sa 1. armijom i savezničkim snagama, probile (15. do 17. septembra 1918) neprijateljev front na Dobrom polju i Kozjaku, a zatim slomile očajnički otpor njegovih snaga na više uzastopnih linija i kao lavina se obrušile u dolinu Vardara. Nastavljajući gonjenje rastrojenog neprijatelja, Stepine divizije su zauzele Štip, Kočane i Carevo Selo, izbile 29. septembra na bugarsku granicu i, uz pomoć Prve armije i savezničkih snaga, prisilile Bugarsku na kapitulaciju. Time je put za konačno oslobođenje Srbije bio otvoren. Posle toga, srpska Prva armija upućena je dolinom Južne Morave ka Nišu i dalje prema Beogradu, dko je Druga vraćena na Kosovo, odakle je jedan njen deo (Jadranske trupe) upućen preko Albanije i Crne Gore ka Kotoru, a drugi dolinom Ibra i Zapadne Morave prema Bosni. Upravo onoga dana (1. novembra) kada je Prva armija oslobodila Beograd, Druga je izbila na Drinu, čime je cela Srbija bila konačno oslobođena.

Vojvoda Stepa Stepanović se vratio u otadžbinu sa oreolom jednog od najslavnijih vojskovođa Prvog svetskog rata. Uprkos tome, on je i dalje ostao miran i skroman čovek, koji se nije otimao o titule, položaje i odlikovanja. Za njega je osećanje da je korisno poslužio svome narodu u njegovoj mukotrpnoj borbi za slobodu bilo najveće priznanje za sve što je učinio u toku svoje duge i uspešne vojničke karijere. Rukovođen tim uzvišenim osećanjem, legendarni vojvoda se, godinu dana posle završetka rata, povukao iz aktivne službe, da bi ostatak života proveo u krugu porodice u Čačku, kao običan penzioner.

Iza uvek ozbiljnog, pa i natmurenog lica najomiljenijeg srpskog vojvode krilo se široko ljudsko srce, a iza preterane strogosti, koja je ponekad ličila na dril, očinska briga za svoje vojnike, polupismene srpske seljake; štedeći njihovu krv, neretko se zamerao svojim pretpostavljenim starešinama i susedima. Savremenici ističu da su njegova visoka inteligencija, oštroumlje i brzina sa kojom je donosio sudbonosne odluke i diktirao borbene zapovesti izazivali divljenje kod njegovih neposrednih saradnika; da paradni dočeci i ispraćaji sa muzikom i banketima za njega nisu postojali ni onda kada je bio na vrhuncu slave. To najbolje potvrđuju Stepaovićeve reči upućene dopisniku Presbiroa Vrhovne komande, koji je povodom Cerske bitke hteo da napiše njegovu biografiju za savezničku štampu:

"Nemate šta da pišete. Sve što se uradilo - uradili su oficiri i vojnici moje armije. Oni su najviše doprineli da neprijatelj bude pobeđen i da se zemlja oslobodi. Kada baš hoćete nešto da pišete za francuske i engleske novine, eto to napišite."


http://www.srpskadijaspora.info/vest.asp?id=10616


*****

If you would like to get in touch with me, Aleksandra, please feel free to contact me at heroesofserbia@yahoo.com


*****

Wednesday, March 9, 2011

Honoring Christian Kosovo






Aleksandra's Note: As we enter the season of Christianity's greatest of holidays, it is appropriate to remember and honor one of the greatest sacrifices and triumphs in the name of Jesus Christ. Kosovo is once again in the news on a regular basis, and few have captured the essence of Christian Kosovo as beautifully, poignantly, and truthfully as Father Rodney Torbic of St. George Serbian Orthodox Church in Carmichaels, Pennsylvania. The following two tributes were recently published in the Serbian newspaper "Srbobran". 

Father Torbic, thank you for sharing your sentiments with us and for describing so perfectly what the Christian Serbs will forever know to be true.

Sincerely,

Aleksandra Rebic

*****



What is Kosovo?

by Father Rodney Torbic


What is Kosovo? Kosovo is a real event in history, a battle linked to a special place on earth involving real combatants. Kosovo is a special moment in time resulting in a decision with eternal consequences. Kosovo is tied to the Spirit of a People choosing the heavenly Kingdom.

Today Kosovo is known around the world. For centuries, the Spirit of Kosovo lived in the hearts of Serbs. Kosovo is a seed of faith. Kosovo is the blood of martyrs. Kosovo is the place of monasteries. Kosovo is the hope of the hopeless.

The Resurrection of Jesus Christ brought with it the defeat of death, the triumph of light over darkness. The communicants of Kosovo shared in the Body and Blood of Christ. The communicants of Kosovo experienced the Cross of Christ. The communicants of Kosovo witnessed to the triumph of Christ.

At the dawn of the twenty-first century, the Kosovo of the fourteenth century lives on. Eternal truth is timeless. The life in Christ penetrates the centuries and is for all ages. Jesus Christ is unequalled, unparalleled and unconquerable.

Day gives way to evening. Century gives way to century. Kosovo lives on. The body can be killed. The Christian soul cannot. Kosovo is identified with the soul of Serbia. Serbian mettle was tested in Kosovo. Christian conviction prevailed.

Each day is a Kosovo in the life of a Christian. Each day the Christian must choose between the earthly and the heavenly. Each moment we decide “for” or “against” Jesus Christ.

In New York, in Belgrade, in Novi Sad, in Topola, in Los Angeles, in Chicago, in Milesevo, on the Holy Mountain, the Serbian People carry Kosovo with them. The way Serbians live, the way they think, the way they believe is formed and guided by Kosovo.

The White Angel of Milesevo proclaims the message of the Resurrection. Kosovo proclaims the message of the Cross. Vracar proclaims the resilency of the Serbian People.

Today is Kosovo. Tomorrow is Kosovo. Yesterday was Kosovo. Always there will be Kosovo. The ground of Kosovo can be captured. The ground of Kosovo can be bombed. The blood and prayers of Orthodox Christian martyrs ensures Kosovo will always be Serbian.

Father Rodney Torbic


*****

Kosovo: A Time to Pay Tribute!


Now is the time to pay tribute to Kosovo. The devastation heaped upon the area has not snuffed out the memory of the martyrdom of the faithful Serbian Orthodox Christians of centuries ago and through the ages.

The good coming out of Kosovo survives as a result of the prayers, piety and practice of Orthodox Christianity through the ages. The practice of faith lays a firm foundation for the future.

Many lessons are to be learned from Kosovo. Many stories of Christian witness have unfolded in the area. The heroic work of monks and nuns at prayer, engaged in charitable deeds standing for the good and right burn brightly as candles in the darkness.

We pay tribute from afar in an area where general peace abounds. We pay tribute from afar in a land which has been spared the ravages of war on its soil for more than a century.

We pay tribute to Kosovo as a way of reaching across the sea to express our hope for lasting peace. We pay tribute to Kosovo as an expression of the unity in faith with Orthodox brothers and sisters being subjected to great hardship.

The Kosovo ground is hallowed from the blood of martyrs, new and old. The Kosovo ground is blessed by the churches and monasteries erected for worship, for prayer and for the celebration of God’s goodness.

Time passes. Kosovo keeps coming to the fore of history. Kosovo continues to be an object lesson for the world. Kosovo produces Orthodox leaders speaking the truth to the world.

The Lord Jesus Christ knew the pain of the Cross. The Lord Jesus Christ knew the Cross lay before Him as He prayed in Gethsemane. The Lord Jesus Christ went to the Cross that a better day would come to the world.

Kosovo is a marking point in history. Serbian Orthodox everywhere recall the year 1389. They mark the day on the calendar each Vidovdan in June when Divine Liturgies are celebrated throughout the world. The psyche of the Serbian Orthodox Christian has as a part of its formation the memory of the martyrs witnessing in Kosovo.

The year 1999 is another marking point in Kosovo history. Memories of the bombing initiated in the name of humanitarian action are deeply embedded in the minds of the millions who watched and the thousands who have been injured in various ways.

We pay tribute because as Christians we are compelled to say we learn from Kosovo. We pay tribute because as Christians we must not remain silent in the times of adversity. We pay tribute because martyrdom has lessons for the Church and the world. Kosovo is rich in martyrdom.

Problems in Kosovo will not be solved soon. As Christians we must look at the area through the eyes of the Church. As Christians we must look at the area through the teachings of the Christ. As Christians we must learn from the saints who have gone before and faced the hardships now common in Kosovo.

Paying tribute to Kosovo will not reduce the degree of suffering. Paying tribute to Kosovo will not heal the hurt. Paying tribute to Kosovo will not change the minds of those who are anti-Orthodox.

Paying tribute is a statement for the record. Paying tribute is a remembrance of the sacrifices made. Paying tribute is an expression of appreciation for those who chose the right way in the face of the most difficult of choices.

Devastation changes an area. Devastation affects minds and the hearts forever. Devastation reaches well beyond the border of the land where it has occurred. Devastation is well-known in Kosovo history.

We pay tribute because we yearn for a life in Kosovo where Orthodoxy flourishes. We pay tribute to Kosovo because we yearn for children to have the opportunity to play in safety and security as Serbian Orthodox youths.

We pay tribute to Kosovo because we want men and women to be able to sing songs of joy in their hearts. We want them to be able to celebrate their Krsna Slavas, to welcome the new born-Christ Child on the Feast of the Nativity, and to share the joy of the Risen Lord on Pascha.

We pay tribute to Kosovo in search of an end to despair and the daily news of more atrocities and acts of violence. We pay tribute to Kosovo in a search for sons and daughters created in the image and likeness of God to be able to get along with their neighbors without fear or resentment.

The lessons of Kosovo will be debated for a long time to come. The lessons of Kosovo will keep scholars busy for hours on end. The lessons of Kosovo will expand the minds of theologians and cause them to consider acts of heroism recurring again and again.

Kosovo has put pressure on the world. Kosovo has held up Serbian Orthodox Christianity putting forth the positions of the faithful of the Church in times of great crisis.

Kosovo will not go away. The world must grapple with the issue of people choosing the way of the Cross. The world must grapple with the faithful who choose the path of Christ.

If there is silence in Kosovo the blood of the martyrs will cry out with the lessons for eternal life. If there is silence in Kosovo the lessons of Christ will move to the fore for all to hear, to see and to digest. If there is silence in Kosovo, the silence will be a great pause to cherish and reflect on the hardship and the sacrifice of many.

The legacy of Kosovo is the sum total of the lives of faithful men, women and children acting as Orthodox Christians true to the tradition of St. Sava, true to the witness for Christ.

Many fell asleep in the Lord in Kosovo in acts of faith. Many lived and live in Kosovo based on acts of faith. 

We pay tribute to Kosovo because to remain silent and not to speak would somehow be unjust. We pay tribute to Kosovo because those who stood and stand for Christ there deserve recognition, attention and appreciation.

St. George the Great Martyr stood against the forces of evil. St. George the Great Martyr is the patron saint of many Serbian Orthodox Christians. Many churches bear the name of St. George. St. George is an inspiration for those choosing to stand for the faithful in Kosovo. St. George is an intercessor before the Lord in behalf of those praying for good in the world.

The present time offers opportunities to reach out in prayer for the suffering in Kosovo. The present time offers opportunities to reach out in prayer for intercession by the saints who have given their lives on the ground in Kosovo.

The present time is an important time in the lives of those in Kosovo and around the world.

The international community has injected itself in Kosovo. Kosovo has much to teach the international community.

Kosovo brings with it the spirit of Orthodox Christianity. Kosovo brings with it the spirit of resiliency in times of adversity. Kosovo brings with it the choosing of right over wrong, life in Christ as opposed to eternal death.

Reaching out to Kosovo in tribute is a reaching in to touch the heart, to examine the soul, to consider the direction of life. Reaching out to Kosovo in tribute is a consideration of the very real people who have suffered very real hardships of the greatest degree. Reaching out to Kosovo is an act of reflection upon the lives of many who quietly but with certainty stay the course of Christ in small ways and reap lasting results.

Each day in Kosovo the martyrs speak to those who will listen. Each day in Kosovo the Cross of Christ is felt keenly in the lives of many. Each day in Kosovo the hope in the Resurrected Lord offers light where there is darkness, hope where there is despair, victory where there is threat of defeat.

We pay tribute today to Kosovo because lasting actions in Kosovo have to do with God. These lessons of Kosovo are eternal. God is glorified in the lives of the faithful who live and have lived faithful to Christ in Kosovo. We must be humbled by their sacrifice, their valor and their virtues. Let us learn from them. Let us pray for them. Let us give thanks to them.


Father Rodney Torbic
St. George Serbian Orthodox Church
Carmichaels, Pennsylvania

*****


From Mim Bizic: If you would like to reach Fr. Rodney, you may feel free to contact him at the St. George Serbian Orthodox Church in Carmichaels, PA where he has a great website and radio show you can hear.



*****

If you would like to reach me, Aleksandra, please feel free to contact me at heroesofserbia@yahoo.com


*****


Sunday, March 6, 2011

HRH King Alexander I Karageorgevich and HM Queen Maria at the baptism of their first son Peter, the future King Peter II of Yugoslavia


HRH King Alexander I Karageorgevich and HM Queen Maria
at the baptism of their first son Peter, the future King Peter II
of Yugoslavia, who was born in 1923.

Special thanks to Alex M. in Belgrade for sharing this rare photograph.


*****

If you would like to get in touch with me, Aleksandra, please feel free to contact me at heroesofserbia@yahoo.com



*****


Tuesday, March 1, 2011

Serbia's Fortresses and Remnants of Fortified Towns

Aleksandra's Note:  Serbia is an amazing country. Once you begin learning her history, going back to the first millenium, you cannot help but be captivated. The more you learn, the more you will want to know. The Serbians settled in one of the most difficult places in the world, this place we all know as the Balkans. Just the mere fact that they have survived as a people through so many centuries, and through so many volatile eras for the Serbs, is testimony to their capacity as a people and their fierce instinct for survival. This video, "Fortresses and remnants of fortified towns" highlights some of the essential "locations" in Serbian history within their own homeland. I am so grateful that these physical structures have survived the elements, both human and natural. The narration is in the English language. Many thanks to "Radio Srbija" for sharing this. I hope it will inspire you to explore the history of Serbia and her people.


Sincerely,

Aleksandra Rebic

*****






http://www.youtube.com/watch?v=CfpEQ6Jt4Ao&feature=player_embedded#at




*****

If you would like to get in touch with me, Aleksandra, please feel free to contact me at heroesofserbia@yahoo.com


*****